Witamy tatę w gronie wtajemniczonych ;)

Przyszedł czas i na Małża, co bardzo mnie cieszy, bo do tej pory ruchy naszej pchełki były dla niego czysto wirtualne. A w sobotę mała pokazała co potrafi i faktycznie, pierwszy raz kopnęła mnie tak, że brzuch mi się zatrząsł cały. Szczęśliwie akurat w czasie, kiedy Małż próbował coś z jego wnętrza wydobyć ;) Radość ogromna i zaskoczenie na Jego twarzy - bezcenne. Lubi Pchełka tatusia :)))

Komentarze

  1. Srokao6 kwietnia 2011 09:18

    Mój młody ucisza się jak tylko czuję rękę Dumnego Ojca na brzuchu czuję jak sobie "podpływa" pod dłoń, ale nie daje o sobie znać. Czekam kiedy w końcu kopnie tatusia :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Hafija6 kwietnia 2011 13:54

    Gratulacje! To wspaniałe uczucie!

    OdpowiedzUsuń
  3. clatite6 kwietnia 2011 14:29

    U mnie było długo nic a nagle bez ostrzeżenia zaczęło się z taką intensywnością, że nie mogłam uwierzyć w siłę malucha. Zastanawiam się, jak brzuch wytrzyma atak, gdy dziecko jeszcze urośnie!

    OdpowiedzUsuń
  4. Sylwia7 kwietnia 2011 08:01

    oj tak :))) Sama się nad tym zastanawiam. Małż długo nic nie czuł i twierdził, że może i ja sobie wymyślam...trudno wytłumaczyć drugiej osobie jak to czuć "od środka" ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. agakry8 kwietnia 2011 22:25

    ja zrobiłam krótki filmi jak zaczęło być widać pierwsze ruchy brzucha :)
    zawsze w ciągu dnia fikał a jak tata wracał to się chował :) więc miałam dowód, że nie wymyślam. no a później to już ręcę taty koiły i uspokajały jak świrek nie dawał mi spokoju :)

    OdpowiedzUsuń
  6. ISR10 kwietnia 2011 09:19

    Witam serdecznie,
    Zapraszam do udziału w konkursie dla blogerek w ciąży na blogu przedPORODEM.pl. Proszę o potwierdzenie na maila, jeśli wyraża Pani chęć.
    Pozdrawiam
    Iza

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Zostaw ślad :)

Popularne posty z tego bloga

kudłata małpka vol. 2

Obraz
Rzutem na taśmę, tuż przed Dniem Kobiet, powitaliśmy na świecie córkę numer dwa :) Po raz kolejny znienacka i niezupełnie zgodnie z planem, ale efekt przeszedł nasze oczekiwania ;P Za wcześnie jeszcze na relację porodową i szersze wrażenia z powrotu do domu... musimy trochę okrzepnąć i nabrać dystansu. Ale będzie, z czasem. Na powitanie Tosia w wersji "pierwszodniowej"
Czytaj więcej

Nocnikowe love i 38 tydzień

Udało się! Długo nie chciałam się chwalić, żeby nie zapeszyć, ale od kilku miesięcy Luśka korzysta z pieluszek tylko na noc i dłuższe podróże. Radość nasza wielka tym bardziej, że już wkrótce wydatki na pieluchy ulegną co najmniej podwojeniu (!). Jest więc realna szansa na uniknięcie rodzinnego bankructwa ;))) Młoda Dama dumna jest z siebie prawie tak jak my... ale nasza droga do pożegnania pieluszek była długa i kręta, oj kręta! Luśkowa przygoda z nocnikiem zaczęła się około 10 miesiąca życia. Opiekujący się Polą dziadek, jako jednostka uparta i konsekwentna, sadzał małą dupkę na nocnik regularnie. Siadanie odbywało się chętnie i bez oporów, ze skutkami jak to w tym wieku bywało różnie. Udało się, albo i nie, ale każdy sukces witany był z ogromnym entuzjazmem. Niestety nie mogę powiedzieć, żeby nocnikowy bakcyl został chwycony. Nie wiadomo też dokładnie co się stało (każdy z zainteresowanych, poza Luśką oczywiście, ma swoją wersję) w każdym razie w którymś momencie nocnik stał się wr...
Czytaj więcej

A trip to elswhere

Obraz
W poprzednim poście wspomniałam już, że wyjątkowo trafiony przez Srokę  nowy nagłówek bloga bardzo dobrze oddaje to, co dzieje się w mojej głowie. Zawsze tak na mnie działa przedwiośnie i 'pozimie'... w okresach przejściowych mam ochotę oddalić się mentalnie od wszystkiego co dzisiejsze lub wczorajsze i całkowicie zatopić się w myślach. Czasem ten trend oscyluje w kierunku melancholii, czasem bliżej mu do rozmarzenia. A czasem, nie ukrywam, jest to klasyczna bezmyślna zawieszka :D W takich chwilach uciekam myślami do momentów, które odcisnęły się na mojej pamięci... migają ich dziesiątki pod zamkniętymi powiekami - a każdy pieści duszę znajomym szeptem i ciepło się robi koło serca. Uciekam (jeśli tylko mogę, fizycznie) do miejsc, gdzie się rodziły i dojrzewały moje marzenia :) Wiem, nie wygląda to na jakieś 'szczególne' miejsce, ale ci, którzy w takim środku niczego stawiali kiedyś swój kilkutygodniowy dom, znają takie miejsca :) Kiedyś, dobre dziesięć lat te...
Czytaj więcej